« وَانْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّه لا تُحْصُوها » « 1 » كه واضح است مخاطب به اين خطاب الهى نه فقط ابناء بشر از حكما ، فلاسفه و علماى هر علم و فن و دانشمندان جهان‌شناس و خواص و همهء عوام است ، بلكه شخص رسول اكرم - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - و اميرالمؤمنين و فاطمه زهرا و ساير ائمهء معصومين - عليهم‌السلام - نيز در اين خطاب واردند و از آن خارج نيستند ، بلكه اين ذوات مقدسه بيشتر از همهء نامبردگان به عجز خود در برابر احصا و تعداد نِعَم الهى ، معترف و آگاهند . و همين ، جهت امتياز و برتر بودن آن بزرگواران از همهء اصناف و افراد است . آنها بيشتر از آنچه همه خود را به خدا محتاج و در درگاه او فقير مىبينند ، خود را فقير و نيازمند مىيابند كه اين درك فقر به او از اعظم مقامات انسان است . هركس دركش بيشتر باشد به او نزديكتر و حضورش زيادتر است . البته اين نكته نيز قابل توجه است كه چنان نيست كه فقر آنها با ديگران علىالسواء باشد با اين تفاوت كه درك ديگران از فقرشان مانند آنها عميق و وسيع نيست ، بلكه در واقع فقر آنها به خداى متعال از ديگران بيشتر است چون هر موجودى و هر كسى به اندازهء استعداد و صلاحيت خود به خدا فقير و محتاج است ؛ يعنى

--> ( 1 ) - سورهء ابراهيم ، آيهء 34 .